Borstlaps plan verdient een kans, ook al doet het iedereen pijn

Blog -

“Wat zou het mooi zijn: een samenleving waarin iedereen dezelfde kansen heeft om zo hoog mogelijk op de maatschappelijke ladder te eindigen. Ik heb het niet over inkomensgelijkheid. Dat kan het resultaat van kansengelijkheid zijn, maar het hoeft niet. De inkomensgelijkheid is relatief groot in Nederland en is dat al vele jaren. Dat komt niet omdat we communistisch zijn, maar omdat we herverdelen via ons belastingstelsel. Meer of minder inkomensgelijkheid, daar kun je van mening over verschillen. Maar kansengelijkheid, wie wil dat nou niet?

Politici die deze kans op een echt inclusievere samenleving van tafel blazen, door weer in hun al honderd jaar bestaande loopgraven te springen, gaan te slordig om met de mensen in dit land Sandra Phlippen Chief Economist ABN AMRO

En toch is er zelden een plan waarin een serieuze poging wordt gedaan om onze samenleving die kant op te bewegen. Meestal zijn het holle frasen. Tot deze week.

Deze week is er een advies uitgekomen dat wel degelijk deze ambitie heeft: het advies van de commissie-Borstlap over de toekomst van werk. Anderhalf jaar lang hebben economen, juristen en andere denkers elke vrijdag hun werk opzij gezet om urenlang te discussiëren over dit plan. De lijst van artikelen en achtergrondmateriaal die ze hebben verorberd om geen verkeerde inschatting te maken, is schier eindeloos. En nu is het er: een mogelijke blauwdruk voor de toekomst van ons werk. Borstlap heeft zijn ei gelegd.

Heel simpel gezegd schetst Borstlap een plan voor wat nodig is om de risico’s en kansen op een goed en zeker inkomen via werk eerlijker te verdelen. Op dit moment dragen de kwetsbaarste Nederlanders namelijk het grootste deel van de risico’s op ontslag, ziekte of een onzeker en fluctuerend inkomen. Zij zitten in de flexibele schil. Tegelijkertijd hebben mensen die juist relatief onkwetsbaar zijn - want hoogopgeleid, autochtoon en al vele jaren ervaring - uitzonderlijk veel economische en juridische zekerheid. Als gevolg zijn wij het land geworden met het grootste verschil tussen die eerste onzekere groep in de flexibele schil en die tweede groep met een vast contract.

De voorstellen van de commissie-Borstlap zijn stevig. Als we dit zouden uitvoeren gaat het iedereen pijn doen. Mensen met een vast contract verliezen zekerheden, zzp’ers moeten hun belastingvoordelen inleveren, werkgevers zullen flink voor flexibele krachten moeten bijbetalen.

De reactie van Lodewijk Asscher was zuur. ‘Dit maakt geen einde aan flex, dit maakt iedereen flex’. NRC maakte ervan ‘het vaste contract moet weer de norm worden’. Deze krant had een interview met Borstlap zelf en die zei: ‘We gaan te slordig om met de mensen in dit land’. Het vaste contract kan alleen weer de norm worden als we dat losser durven te maken. Ja, als er een recessie komt, dan kunnen je uren worden teruggeschroefd, maar daar staat tegenover dat de kans op ontslag veel lager wordt. Borstlap heeft helemaal gelijk. Politici die deze kans op een echt inclusievere samenleving van tafel blazen, door weer in hun al honderd jaar bestaande loopgraven te springen, gaan te slordig om met de mensen in dit land. Wij verdienen beter.”

Wekelijks schrijft Sandra een column in het AD, die ook hier is te lezen.

Delen

Discussieer mee

ABN AMRO is benieuwd naar uw mening. U kunt daarom onder dit artikel reageren via Disqus. Door te reageren gaat u akkoord met de voorwaarden.

Meer blogs