Vrijgevochten zzp’ers gaan niet zomaar terug het hok in

Blog -

Het voorstel van de commissie-Borstlap hield de gemoederen op de arbeidsmarkt deze week nog flink bezig. Zo ook bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid waar de filosoof Rutger Claassen en ik de ambtenaren mochten helpen reflecteren op hun arbeidsmarktbeleid. Claassen bracht een interessant punt naar voren, namelijk dat het voorstel van de commissie om het vaste contract weer tot norm te maken, helemaal niet zo aantrekkelijk is voor heel veel werkenden.

Stiekem denk ik dat de zzp’er misschien ook wel verlangt naar rust. Sandra Phlippen Chief Economist ABN AMRO

Vooral de zzp’er is gewend geraakt aan zijn vrijheid. Het mag dan wel zo zijn dat al die zzp’ers samen de Nederlandse economie geen goed doen – het remt bijvoorbeeld de arbeidsproductiviteit en ze ondermijnen het verzekeringsprincipe – maar dat wil allemaal nog niet zeggen dat deze vrijgevochten loondienstwerkers zich zomaar weer terug in het hok laten duwen. Zelfs niet als je hem of haar alle fiscale voordelen van het zzp’er zijn afneemt.

De zzp’er heeft in extremis gekozen voor iets, waarnaar ook veel werkenden in loondienst verlangen: autonomie en zeggenschap over de tijd, de plaats en de concrete invulling van zijn werk. Steeds meer werkenden vinden daarnaast ook dat werk zinvol moet bijdragen aan de maatschappij. Stiekem denk ik dat de zzp’er misschien ook wel verlangt naar rust. Minder werkstress, minder gejaagd het vak uitoefenen waar hij of zij om geeft. ‘Bekijk het allemaal maar, ik begin voor mezelf’ als reden voor het starten van een onderneming.

Als je naar de stakingen in het onderwijs en de zorg kijkt, dan zie je dat het verlangen naar meer rust en vakinhoudelijk (in plaats van administratief) bezig zijn, ook daar geldt. Die gejaagdheid, is mijn vermoeden, komt misschien wel voort uit de obsessieve opdracht vanuit organisaties om je altijd maar te blijven ontplooien. Het ‘leven-lang-leren’, is de crux van de arbeidsmarkt van de toekomst. Het is voor onze maatschappij belangrijk om mensen inzetbaar te houden en organisaties concurrerend te houden. Maar hoe is dat voor werkenden zelf?

Ontplooiing, het maximale uit jezelf kunnen halen, is niet voor iedereen een fijn vooruitzicht. De andere kant van die medaille is namelijk dat je ook elke dag het maximale uit jezelf móet halen. Almaar beter worden, targets halen. Ieder jaar weer hoger en verder. Het leidt tot een bruisende organisatie die om kan gaan met een veranderende omgeving. Maar de keerzijde is ook een constante werkdruk. Veel organisaties hebben tegenwoordig ‘up or out’ als motto. Dat maakt onrustig, want niet iedereen kan constant die carrière-hoogvlieger zijn. Inmiddels heeft 1 op de 6 werkenden burn-outklachten en geeft het merendeel van de werknemers die thuis werken aan dat ze dit doen omdat ze op hun werk te veel informatie te verwerken krijgen en zich niet goed kunnen concentreren.

Dat ook jongeren, flexwerkers en zzp’ers op de arbeidsmarkt verlangen naar de economische zekerheid van een vast contract, staat buiten kijf. Maar voordat we alle vrijgevochten schaapjes weer terug in de omheining van de vaste baan gaan duwen, mogen we eerst een plan hebben voor hoe we dat werk weer aantrekkelijk maken.

Wekelijks schrijft Sandra een column in het AD, die ook hier is te lezen.

Delen

Discussieer mee

ABN AMRO is benieuwd naar uw mening. U kunt daarom onder dit artikel reageren via Disqus. Door te reageren gaat u akkoord met de voorwaarden.

Meer blogs